بنام آنکه نخل ها را آفرید

مقداری سلام به گرمی آفتاب بعد از ظهر جنوب را همراه چل چراغ  شبهای کویردر جعبه مهمات شکسته برایت میفرستم تا زحمت بسته بندی و حمل آنها را تحمل کنم باشد که مقبول دوست باشد.

دوست داشتم کلماتی در مورد نخل هایتان بنویسم ولی رسای قلم نداشتم پس مزاح را در پیش گرفتم باشد که سرحال بیاییم .میدانی نخل ها اگرنبودند هزینه جنگ زیاد تر می شد چون صدام تیر برق ها راهدف  می گرفت وسیمان گران می شد؛ دیده بان های خودی باید نردبان می خریدند،تعریفی برای ایستاده مردن پیدا نمی شد یا جیره بندی می شد .برای ساخت سنگر چوب خریداری می شدو موش خرماها به کشورهای دیگر مهاجرت می فرمودند . هزینه جاروی تبریز در جنوب به چند میلیون می رسید و فرش و موکت کمیاب می شد . نمایشگاه ها؛ نخل مصنوعی وارداتی ازچین می اوردن و نخل کاران جنوب مستاصل.در ماه رمضان دنبال خرمای وارداتی می گشتیم و روزه دچار اشکال می شد وگاوهایمان هم باید تفاله خرمای خارجی میل می فرمودند و قیافه اروپا رفته و روشنفکر بخود می گرفتند ودیگر حرف آدمها ی خودی را نمی فهمیدند و مجبور می شدیم دیلمانج استخدام کنیم تا آنها را در مسافرت های خارجی همراهی کنند وبدتر از همه به فکر رفع بیماری های کشاورزی نباشیم .به راهیان نور چگونه اسباب بازی های ساخته شده از چوب خرما می فروختیم  و برای جلب توجه توریست ها و رفاه حال ساکنین باید مراکز تولیدی می ساختیم و هزینه ملی را در آنجا تحت عنوان قدر شناسی هزینه می کردیم و.....ازهمه بدتر باید دنبال خسارت جنگی  میرفتیم که خود به خود زحمت است یا اینکه برای مردم محلی  به جز فوتبال کار دیگری  پیش بینی می کردیم .پس قدر نخل را بدان ویک شاخه خشک شده را حتما در آستانه درب ورودی خانه آویزان کن رافع صد بلاست.                                        

بیک بابا